CHINCI LU CORI

 

Chianci lu celu, picchi soffro iu

sta storia chi finiu, fa assai mali

pi chissu prego a li Santi e a Diu

chi un succedi mai, a li murtali

 

Tutt`era prontu, la lista d`immitati

la Chiesa e lu fotografu, pagati

li musicanti, dopo tanti pruvati

li chiu` megghiu faru prinutati.

 

Ma quannu fu l`ura di la fornitura

cu mia c`era me mamma e me nonna

a so madri aspittamu chił di un`ura

unn`era, un lu sapia mancu la Maronna.

 

Cu fu` chi scrissi fine a sta st`amuri

foru  dui manu a mia, sconosciuti

pari chi puru li grilli `ntisitu duluri

e l`Angili `Ncelu eranu tristi e muti.

 

Vinni la sira, tramuntava lu soli

la luna a mal`apppena s`affaciava

na palumma ,e na farfalla erano suli

puru lu saggiu guffu unn`affaciava

 

Dintra `na stanza a lu primu pianu

chianci l`agrimi amari na picciotta

la Madri ci l`asciuca pianu pianu

soffrennu cu la figghia, pi sta botta.

  

di: Alcamese

"Il cuore che piange"

olio su tela

opera di: Lena Larizza